Overige projecten

Al eeuwenlang worden verhalen verteld. Verhalen maken dat mensen zich betrokken voelen. En dat is wat Stichting KIST wil bereiken. Verhalen geven aan de geschiedenis een betekenis. Het laat zien wat er gebeurt, hoe het gebeurt en waarom het gebeurt. Verhalen geven ook betekenis aan de zintuigen. Door de zintuigen te prikkelen, komt de geschiedenis tot leven en blijven we langer betrokken bij het verhaal. Het spreekt meer tot de verbeelding dan ‘droge’ cijfers. Het is de missie van KIST om mensen, culturen en generaties met elkaar te verbinden door een gemeenschappelijke lokale geschiedenis tot leven brengen.

Dit komt tot uiting in onze projecten, die tot stand komen in samenwerking met zo veel mogelijk mensen, organisaties en instanties in de regio. Momenteel heeft de Stichting KIST de volgende projecten onder haar beheer.

PROJECT 75 JAAR VRIJ GESTART

‘Voor sommige Duitsers hier in Castricum hoefde die oorlog ook niet’

Woensdag 25 april vond er een bijzondere première plaats in Corso. De leerlingen van groep 7 van de Visser ’t Hooftschool vertoonden in de Corsobioscoop hun zelfgemaakte filmpjes over de Tweede Wereldoorlog. In elke film stond een Castricummer centraal die zelf de oorlog heeft mee gemaakt. Deze première is onderdeel van een groter project, dat toewerkt naar 2020, het jaar waarin Nederland 75 jaar vrijheid viert.

De zaal zat vol. Niet alleen de jonge makers maar ook ruim honderd andere basisscholieren, de ouderen die geïnterviewd waren en de burgemeester zaten in de zaal. Iedereen keek en luisterde ademloos naar de films met verhalen van de tachtigers. Zij vertelden hoe het hier in Castricum het eraan toe ging. ‘Wij moesten verhuizen, e-va-cu-eren heet dat met een moeilijk woord.’ ‘Er waren ook Duitsers, meest oudere Duitsers, voor wie die hele oorlog ook niet hoefde’, zo vertelde een van de geïnterviewden.

De kinderen die aan dit filmproject mee deden geven aan dat ze veel hebben geleerd over Castricum in de oorlog; bijvoorbeeld dat hier De Nachtwacht lag in het duin, over de V1 raketten die bijna gelanceerd waren en dat er heel veel bommenwerpers over Castricum vlogen die elkaar soms ook beschoten. Ze leerden ook heel andere dingen van het project: hoe je met i-movie werkt, een goede cameraman bent en je eigen film presenteert voor een grote groep. Het meeste indruk heeft echter het interview gemaakt, iemand interviewen die het zelf allemaal heeft mee gemaakt. Veel dank is verschuldigd aan alle tachtigers die hun eigen ervaringen hebben willen delen met deze jonge generatie.

Oproep

Volgend jaar gaat het project ’75 jaar vrij, Castricum in de Tweede Wereldoorlog’ door en hopen we andere tachtigers en negentigers voor de camera te krijgen. We roepen alle basisscholen mee te doen zodat bij 75 jaar bevrijding in 2020 alle mensen geïnterviewd en gefilmd zijn die uit eigen ervaring kunnen vertellen. Neem voor meer informatie over dit project contact op met Pauline van Vliet, projectleider, via projectleider@stichtingkist.nl of 06 16625571.

Eigen website

Het project 75 jaar vrijheid heeft een eigen website. Hier vindt u verhalen en foto’s van dit project.

WERELDLICHTJESDAG 9 dec. 2018

Overal in de wereld steken mensen op 9 december om 19.00 uur plaatselijke tijd samen kaarsjes aan ter nagedachtenis aan hun overleden kinderen. Dit sfeervolle ritueel brengt een golf van licht in beweging die de aarde gedurende 24 uur letterlijk en figuurlijk iets lichter maakt.

De herdenkingsavond van Wereldlichtjesdag is er voor iedereen die een overleden kind wil herdenken. Hoe lang dit kind overleden is, de leeftijd of de onderlinge relatie is niet van belang. Ook als het kindje nooit een naam heeft gekregen, kan dit het moment zijn om te herdenken en deel uit te maken van de kring.

 

Thema wereldlichtjesdag 2018: Handen

Het thema van Wereldlichtjesdag 2018 is ‘handen’. De handen waarmee je je kind hebt gekoesterd, gestreeld, vastgehouden. De handen die hebben gevoeld. Het zachte, tere, gladde huidje of de stevige, sterke, behaarde mannenhand, de mooie gemanicuurde hand met gelakte nageltjes. De handen waarmee je je kind naar je toegetrokken hebt, een klap op de schouder hebt gegeven, of misschien ook wel eens een corrigerende tik. Het kleine handje, dat in jouw hand veiligheid en troost zocht. De stoere high five van kameraadschap en vrienden onder elkaar. We reiken een uitgestoken hand naar elkaar om de warmte te voelen en het verdriet dat we delen.